Extreem Nachtboek van Raven Dice

Part 6, Friday, June 15 , 2004 (written by Nanda):

  …………………………………..Ik weet nu waar ik dat geluid van ken. Het is net zo’n gefluit als dat van mijn oude theeketel die op een vuurtje staat. Het water kookt. Ik kom naderbij en de schim naast de boom is niemand anders dan Ruud L. die, doordat hij zijn handjes niet thuis kan houden,  is verbannen naar dit bos. Vanuit zijn functie in de vluchtelingenhulp heeft hij het standaard-vluchtelingen-pakket mee mogen nemen, bestaande uit een klein tentje, wat blikjes voedsel, een pannetje en het keteltje.
Hij trekt zijn borstelige wenkbrouwen op als hij ziet naar wie hij heeft gewenkt. Hij is blij om weer een levende ziel te zien……….. en wat voor een! Bij de aanblik van het naakte teefje kijkt hij vergenoegzaamd en met een geile blik in de ogen, hij wrijft hij zijn handen ineen. 

Teefje Reefje aarzelt. Wat zul je doen: terugkeren naar de man die inmiddels vlakbij is gekomen of doorrennen naar Ruud L. ?
Teefjes aarzeling wordt je fataal. Snel wordt je door de beide kerels vastgepakt, jouw armen op de rug gedraaid en de riem gaat weer aan de halsband. De man haalt een paar handboeien uit zijn zak en je voelt hoe je handen op jouw rug aan elkaar worden vastgemaakt. Jouw geiligheid is verdwenen. Gedver, wat een rotsituatie. Twee geile vieze kerels en jij daar tussenin. Jouw gedachten draaien op volle toeren. Kan ik ontsnappen? Jouw situatie is er niet rooskleuriger op geworden. 

Ruud L. zijn hand beweegt in de richting van jouw kruis. Teefje Reefje is opstandig. Haar knie treft met volle kracht het kruis van Ruud. Hij slaat voorover en kreunt en jammert. Teefje zet het weer op een rennen en rent en rent en rent. Je hebt moeite om met geboeide handen je evenwicht te bewaren. Maar het is erop of eronder. Ook nu weer de takken van de bomen. Je voelt ze niet meer, de stenen op de grond deren je niet. Verder moet je, verder zal je! Je rent door totdat je totaal uitgeput op de grond valt vlakbij de takkenbos van een onlangs omgevallen boom. Intuitief kruip je onder de dichte bladeren. Al snel hoor je stemmen.
Ruud L. en de man komen hijgend en puffend achter jou aan. Vlakbij blijven zij staan. Je kunt net niet horen wat zij zeggen. Ze komen langzaam voorbij , vlak aan de andere kant van het gebladerte. Je houd je adem in. De mannen lopen door, gelukkig!!  

Pas na een hele lange tijd zucht Teefje Reefje hardop en ontspant zich. Het is doodstil in het bos. Je hoort de vogels zingen en het zachte geruis van zo nu en dan een windvlaagje door de bladeren. Nog een tijdje blijf je liggen. Je bekijkt de schrammetjes op je naakte huid. Het valt gelukkig allemaal mee. Langzaam kom je overeind en kijkt behoedzaam om je heen. Waar naar toe? “Als ik in de richting ga van de mannen, dan is de kans groot dat ik hen tegenkom. Terug in de richting van waar ik ben gekomen? Nee, dan maar naar links”.  Het bos lijkt daar lichter. Langzaam begin je te lopen. Nu wat voorzichtiger en de takken ontwijkend kijk je om je heen. ‘Kon ik de handboeien maar af krijgen’ denk je. Maar helaas….. ze zijn uit één stuk met een scharnier ertussen en van massief staal. Ook een scherpe steen zal hier geen uitkomst bieden. Teefje Reefje heeft het goed gezien. De bomen staan hier inderdaad verder uit elkaar en na een tijdje kom je bij de bosrand. Er ligt een asfaltweggetje. Ohh wat loopt dat lekker op dat gladde oppervlak. Da’s heel wat beter dan al die keien en takken. 

Je kijkt om je heen en zoekt iets om je naaktheid te verbergen. Maar stiekem vind je het toch wel lekker om er zo bij te lopen. Stel nu dat er iemand aan komt.
In de verte staat een huis aan de andere kant van het weggetje. Je loopt door en terwijl je loopt te verzinnen hoe je het zult aanpakken als je aanbelt, hoort je een auto achter je aan komen. Snel wil je het bos in schieten, maar de auto remt en komt vlak voor je stil te staan. Het is een witte Mercedes met donker getinte ramen. Het portier gaat open en een gespierde man met een knappe kop stapt uit. Hij is gekleed om door een ringetje te halen! Hij staat voor je en kijkt je aan met zijn mooie bruine doordringende ogen. Teefje Reefje is zich opeens heel erg bewust van haar naaktheid. Gedwee sla je je ogen neer. Je wilt het niet toegeven maar de kriebeltjes in jouw buik zijn er opeens weer. 
Teefje Reefje weet niet hoe zij het heeft. Hij doet precies wat Teefje niet verwacht. Hij zegt helemaal ….. niets. Er is geen enkele zweem van verbazing op zijn gezicht te lezen. Nee, het enige wat hij doet is rechtop voor je blijven staan en blijft je aankijken. Lanzaam beweegt zijn hand naar je hoofd. Hij pakt jouw haar en met een stevige ruk trekt hij, zonder je echt pijn te doen, jouw hoofd achterover. Je blijft zijn blik ontwijken. Nog steeds zegt hij niets. Na meer dan tien lange seconden stilte sla je jouw ogen langzaam op en kijkt hem aan. Zijn blik is vriendelijk, zijn greep om jouw kin is als een klem. Je probeert je aan zijn greep te ontworstelen, maar hij is sterk, heel sterk. Je geeft het een beetje op. Langzaam gaat zijn andere hand naar jouw hals en hij strijkt over het gladde leer van je halsband. Langzaam laat hij zijn hand zakken, tussen jouw borsten door. Tergend langzaam gaat zijn hand naar beneden, over jouw buik naar het warme plekje tussen jouw benen. Jouw gedachten draaien op volle toeren. Je twijfelt… geef ik mij over? Je wilt het dolgraag, maar jouw opstandige karakter wint het nog net. Je laat je zomaar niet klein krijgen! Wie denk hij wel dat hij is! Je vermenst je zelf en met de meest brutale oogopslag kijk je hem recht aan. Je tovert een grote grijns op je face, wetende dat daardoor menigeen uit het veld is geslagen.
Geen enkel spoortje van twijfel is op zijn gezicht te zien. De greep op jouw haar wordt alleen maar steviger en met zijn andere hand vervolgt hij zijn weg in de richting van jouw onderbuik. Maar nee, wat je verwacht doet hij niet. Zijn hand glijd verder via je bovenbeen naar beneden en over je andere been weer omhoog. Zorgvuldig vermijdt hij jouw intiemste plekje. Weer tussen je borsten door glijdt zijn sterke hand omhoog. Hij duwt zich van je af en je ziet hoe hij met uitgestoken duim in de richting van jouw gezicht komt.
Met zijn duim strijkt hij over je wangen en je kin. Automatisch gaan jouw lippen een heel klein stukje van elkaar. Het was amper waar te nemen. Je kon er niets aan doen. Toen jij besefte dat hij dat gezien zou kunnen hebben wist jij dat je verloren was…… En ja, je voelde het goed. Deze kleine reactie was voldoende voor hem om zijn duim in jouw mond te stoppen. Nog heel even overweeg je om je tanden stijf op elkaar te doen, maar je doet het niet. Gewillig laat je toe hoe hij zijn duim stevig in je mond stopt. Je voelt je slap worden en al je spieren ontspannen zich…………………….

This entry was posted on Monday, March 30th, 2009 at 1:02 pm and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.