Teefje reefje – deel 2
Part 3, Friday, June 11, 2004 (written by Raven):
“Tenslotte kun je het niet meer ophouden……” en pis ik de hele boel onder met dikke stralen. Opgelucht haal ik adem, maar het schaamrood stijgt mij naar de kaken als ik zie dat er velen naar hebben staan kijken.
Die ene nette mevrouw kijkt mij met afschuw aan, de man ernaast heeft grote ogen opgezet en krabbelt wat in zijn kruis, god heb ik dat?
De bazin van het dierenpension komt toevallig aangelopen en ziet dat op de vloer van mijn hok een grote plas ligt, de spetters zitten zelfs aan de muur. Woest begint ze tegen mij te schelden dat ik een onzindelijke teef ben, dat ik niet moet denken dat zij dat zal opruimen. Tierend beent ze weg om even later met een emmer sop en een dweil terug te komen, rukt de kooi open en blaft (?) mij toe: “opruimen jij, pisteef…en snel een beetje!!!”
Na haar een verontwaardigde blik te hebben toegeworpen, draai ik mij om en negeer de hele zooi. Wanneer ik stiekum over mijn schouder kijk, zie ik dat de man er nog als enige is blijven staan. Dat is voor mij het sein om mijn puppy-eyes op te zetten, wat sielugjes te piepen en in een bevallige houding te gaan zitten.Dat werkt….de man reageert er goed op en biedt nu aan mij eventjes te helpen, de geilaard.
Ik kruip naar een hoekje van de kooi en fluister: “oh graag meneer, wilt U dat doen voor mij?”
Hij recht zijn rug, schraapt zijn keel en zegt:………………………………………………..
Part 4, Friday, June 11, 2004 (written by Nannika):
…………………………………. “zo teefje, ik zie dat jouw spleetje niet alleen nat is van de pies”. In zijn handen heeft hij een hondenriem.
Hij klikt deze aan jouw halsband en trekt mij het hok uit. Ik wil gaan staan om mijn knieen te sparen, maar hij duwt me met zijn krachtige handen weer op m’n knieen. Hij pakt mijn kin, trekt mijn hoofd achterover en kijkt me met zijn mooie ogen doordringend aan. “Blaf” zegt hij.
Eigenwijs pers ik mijn lippen op elkaar. Hij plant zijn voeten tussen mijn knieen en dwingt mijn benen wijd uit elkaar te doen. Daar zit ik. Te kijk voor hem. Het kriebelt in mijn buik. Ik laat mijn gevoel gaan, geniet, maar ik geef mij nog niet gewonnen! Oh, nee, Teefje Reefje is wel wat gewend, maar eigenlijk wil ik niets liever dan mij helemaal aan hem overgeven. Mijn geiligheid begint het aardig te winnen van mijn waardigheid.
Hij laat mijn hoofd los , slaat de riem met een extra slag om zijn hand en trekt me mee achter hem aan. Ik moet moete doen om hem bij te houden. De riem houd hij laag en kort, lopen gaat niet. Op handen en voeten ga ik achter hem aan. Ik moet wel. Hij neemt me mee naar het de grasveld naast het pension. Om in het gras te moeten kruipen is een verademing in vergelijking van de harde tegels van het pad langs de kooien. De man is duidelijk iets aan het zoeken en aan de rand van het veldje vind hij een tak.
Hij slingert de tak naar de andere kant van het veld, en komt neer in het grote brandnetelveld. Hij maakt de riem los en zegt: …………………………………
Part 5, Friday, June 15, 2004 (written by Raven):
‘Bitchy Nannika,
Hieronder nògmaals mijn versie!!! *stampvoet, kookt en briest*
“Pak de tak en breng em hier, teefje…..breng em maar bij de baas”….Er steekt nu iets de kop op in mij, iets wat grote ergernis bij mij teweeg brengt. “De baas??? De BAAS????? Ik zal hem eens laten zien wie de baas is, nu ik los van de riem ben”
Ik draai mij gehurkt naar hem om, bijt hem voluit in zijn kuit, sta op en ren hard weg…de bosjes in. Ik hoor hem verontwaardigd schreeuwen achter mij: “Godverdegodver, vuile teef die je bent!!!! Bijten naar de baas??? Kom hier, ik zal je………..hier komen jij, teef!!!! Kom hier!!!!!
Als ik snel achterom kijk zie ik dat hij met een rood hoofd en zijn handen in zijn zij staat te schreeuwen en tieren. Ik ren en ik ren, mijn hart bonkt in mijn keel en ik kijk nogmaals achterom. Nu zie ik dat hij mij achterna komt met grote stappen en woeste gebaren: “Hier jij, teef! Ik zal je leren, ik zal je krijgen….KOM HIER!!!!”
Wanneer ik tussen de bomen door ren, schieten links en rechts takken in mijn gezicht, ik struikel bijna over een boomwortel. De angst in mij maakt dat ik harder ren dat ik ooit voor mogelijk had gehouden, maar ik merk ook dat ik het al snel benauwd krijg (ik moet echt stoppen met roken)
Mijn lijf wordt nat van het zweet, ik voel mij amechtig worden en mijn hart bonkt nu bijna mijn lijf uit. Ik hoor aan zijn geschreeuw dat hij dichterbij komt en mijn ogen schieten tussen de bomen door om een schuilplek proberen te ontdekken.
Ik ben bang voor hetgeen hij mij misschien wil aandoen, maar ik ben niet bang om hem te weigeren mijn baas te zijn.
Terwijl ik nu kramp in mijn zij krijg van het rennen, hap naar adem en mijn hoofd bonkt, hoor ik ineens een fluitje…..Pfieeeeewppppp!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Stokstijf sta ik nu stil en probeer te ontdekken van welke richting dit bekende geluid komt. Pfieeeeewwpppppp!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!…hoor ik nu weer, van rechts. Zonder aarzelen schiet ik nu naar rechts, terwijl ik de man dichter en dichterbij hoor komen, nog steeds schreeuwend en nu ook zwaar hijgend.
Ik weet niet waar ik precies naar toe moet rennen, maar dat fluitje brengt mij vast waar ik zijn moet.
De bebossing wordt nu dichter en donkerder en ik heb moeite de dingen nog goed te onderscheiden van elkaar, bosjes, kreupelhout, dikke boomtakken, rotsen…..maar dan…………….ik zie een schim naast een boom in de verte. De schim wenkt mij en weer hoor ik het fluitje…pffieeeeeeewpppp!!!!!!!!………………………………